Lijnen die mijn lichaam tekenen HC

"Volgens de islamitische wet is de vader eigenaar van het bloed van zijn kinderen. Dat betekent dat hij zijn kroost nagenoeg ongestraft mag vermoorden. In de Iraanse samenleving heeft de man dus alle macht, ook over vrouwen. In dit album vertelt Mansoureh Kamari het verhaal van haar leven als kind en als tiener onder dat mannelijke juk. Ze beschrijft ontstellende feiten: de vele verboden (om te lachen, te zingen, te dansen), het risico om als negenjarige te worden uitgehuwelijkt en op je vijftiende te worden geëxecuteerd, nadat je eerst nog wordt verkracht. Ze vertelt over aanrandingen, op straat, in de taxi, bij de dokter... en de voortdurende angst, de onmacht, de onmogelijkheid om je leven zelf in handen te nemen. Maar Mansoureh vlucht uit Iran en ontkomt zo aan de voortdurende onderdrukking. Dit album is ook het verhaal van een metamorfose, van een vrouw die haar vrijheid hervindt."

Bespreking door HK:

De lijnen die mijn lichaam tekenen vertelt het waargebeurde verhaal van Mansoureh Kamari die als jong meisje opgroeit in Teheran, de hoofdstad van het streng islamitische Iran.In sombere zwart-wit getekende fragmenten vertrouwt Mansoureh haar ogenschijnlijk zorgeloze jeugd aan het papier toe. Een jeugd die in een nare wending krijgt als ze 9 jaar wordt. Vanaf dat moment wordt ze volgens de islamitische wetten als een volwassene beschouwd. Zo wordt ze verplicht tot het dragen van een hoofddoek en kunnen ze met goedkeuring van een rechter en toestemming van de ouders worden uitgehuwelijkt.Volgens de Islamitische wet is de vader eigenaar van zijn kinderen en heeft hij de macht over zijn vrouw. In de praktijk betekent dit dan ook pa’s wil, letterlijk wet is. Lijfstraffen en zelfs moord is dan ook toegestaan.Voor Mansoureh begint vanaf haar 9e een uiterst traumatische periode waarbij er niet meer mag worden gelachen, gezongen en gedanst. Waarbij vernederingen, aanrandingen en zelfs verkrachtingen door mannen aan de orde van de dag zijn. Het enige dat nog enige vreugde in haar leven geeft is tekenen….Gelukkig weet ze aan dit juk te ontvluchten en in Frankrijk een nieuw leven op te bouwen. De traumatische ervaringen uit haar jeugd blijven haar echter tot op heden achtervolgen….Met haar minimalistische tekeningen weet Kamari haar leven en gevoelens treffend in beeld te brengen en geven voldoende stof tot nadenken. Vrijheid van leven blijft toch het grootste goed dat er is!